Τα ποιήματα της πρώτης συλλογής του Γιάννη Σκορδά έχουν παραδώσει το πηδάλιο στην ερωτική επιθυμία. Από την ζαλισμένη περιπλάνηση στην θερινή τοπιογραφία ως τη συνειδητή ψηλάφηση των τειχών της πόλης, αποπειρώνται να ξεφύγουν του μοιραίου.

Στη πρώτη του ποιητική συλλογή ο Άγγελος Μπέρτος, συστήνει μια θραυσματική τοιχογραφία από μνήμες. Ένα οικοσύστημα από νησίδες εικόνων και συναισθημάτων, αναβλύζουν από τις φλέβες της Καρπάθου-της ιδιαίτερης πατρίδας του δημιουργού. Οι συνδέσεις με την καταγωγή, η διερεύνηση της σεξουαλικής ταυτότητας, ο εκλιπών εαυτός, οι χαίνουσες πληγές της νεότητας, το πανηγύρι των αισθήσεων, συγκροτούν ένα ποιητικό σώμα που αφουγκράζεται με ορμή το ανοίκειο της ζωής που ουρλιάζει.

Η ποίηση αυτή συλλέγει από παντού αλάτι:
από τα έγκατα της γης κι από τις θάλασσες,
από τον μόχθο των ανθρώπων κι
από τη θλίψη τους,
από τους νοτιάδες που μας πέτυχαν κατάστηθα.
Αψύ το αποτέλεσμα κάποιες φορές,
μα είναι πάντα η αλμύρα που
συντηρεί το νόστο.

Η δημιουργός παρατηρεί κι αποπειράται να διασχίσει, σύμφωνα με την καθημερινή ροή του χρόνου, θαμπά εσωτερικά τοπία με αρωγούς τη φύση, τους μύθους και την καθημερινότητα, υπό τον επίμονο ήχο προσωπικού γλωσσικού ρυθμού. Σποραδικά ανασηκώνει το βλέμμα σε επείγοντα θέματα των καιρών ή αναθυμάται το παράλληλο αρχιτεκτονικό της λεξιλόγιο. Διερευνά παρηχήσεις, λογο-παίγνια και μικρές γλωσσικές μετατοπίσεις νοημάτων.

Η παλινδρομική της περιπλάνηση σε διαθέσεις και βιώματα παρακολουθεί την νομοτέλεια της επαναληπτικής πλανητικής κίνησης. Συγχρόνως η πλάνη των στέρεων βεβαιοτήτων ζυγιάζεται τόσο στην ενδεχομενικότητα της χωρικής (ενίοτε ονειρικής) εμπειρίας της ως πλάνητος, όσο και στην απαρέγκλιτη συνέπεια της χρονικής κύλισης του πλανήτη γη στην περιστροφική του τροχιά.

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα είναι μια ποιητική σύνθεση που σημαδεύει στις καθημερινές διαδρομές των ανθρώπων την ώρα που ένας κόσμος αλλάζει. Τέμνεται σε τρεις ενότητες: Σε ασθενεί /η πόλις/ θα πέσει. Ενέχει μια διάγνωση, δηλαδή, και μια προφητεία που μοιάζει με βεβαιότητα για ένα τέλος που προαναγγέλλεται αλλά δεν έρχεται, – όχι ακόμα τουλάχιστον. Στην εποχή των άκρων, πώς ανατρέπεται η γραμμική ροή της ιστορίας; Τι κινεί τις τροχαλίες των καιρών και πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία τους; Πού βρισκόμαστε εμείς όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά μέσα σε αυτό που εκτυλίσσεται σήμερα; Αν υποθέσατε ατυχώς από τον τίτλο πως μιλάμε ακόμη για τον καιρό, ξανασκεφτείτε το.

Στα ποιήματα του βιβλίου, η όψη του κόσμου αλλάζει, ενώ ο ψαράς και ο κυνηγός, ως διαχρονική ανθρώπινη κατάσταση, βρίσκονται σταθερά μπροστά στα ίδια διλήμματα. Όντα φτερωτά, ριζωμένα ή υδρόβια, όλα τους ήδη προς εξαφάνιση, διαφεύγουν από τον κόσμο των συναλλαγών, για να εμφανιστούν φευγαλέα, ζητώντας απαντήσεις, χτίζοντας γέφυρες.

Τα αστικά δύστυχα είναι μια συλλογή ποιημάτων. Έχουν τις ρίζες τους στην επαρχία, στα οικογενειακά-κυριακάτικα τραπέζια και εκτείνονται μέχρι την καρδιά του αστικού ιστού. Εξετάζουν τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας και τις ανοικτές διαφορές της Ιστορίας. Συνομιλούν με την προσωπική απώλεια και τη συλλογική μελαγχολία, αυτοσαρκάζονται δυνατά, παίζουν με τη γλώσσα. Ενίοτε αναφλέγονται από πόθο, αλλά δεν παύουν ποτέ να κοιτούν προς το μέλλον. Eίναι ένας καθρέπτης που μέσα του θα αντικρίσετε και τον εαυτό σας.