Ο Μπορίς είναι δεκατεσσάρων. Ζει στο Μποντύ, στα παρισινά προάστια, μαζί με τον μηχανικό πατέρα του, τον Φουλζάνς, και την κομμώτρια μητριά του, την Μπεατρίς. Η Μπεατρίς είναι λευκή, ο Φουλζάνς μαύρος, με καταγωγή από τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό. Γνωρίστηκαν λίγο μετά την άφιξη του Φουλζάνς στη Γαλλία. Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν. Ο Φουλζάνς κατάφερε να βγάλει χαρτιά, με αποτέλεσμα λίγο μετά να «τραβήξει» από την Κινσάσα τον εφτάχρονο τότε ανιψιό του Μπορίς, δηλώνοντάς τον ως γιο του. Η Μπεατρίς αγάπησε τον Μπορίς και τον υιοθέτησε πλήρως, πράγμα που του επέτρεψε να αποκτήσει νωρίτερα τη γαλλική υπηκοότητα. Η Μπεατρίς πιστεύει ότι ο Μπορίς είναι πραγματικός γιος του Φουλζάνς. Εδώ και εφτά χρόνια, είναι με τα πάνω και τα κάτω τους μια ευτυχισμένη και δεμένη οικογένεια. Όλα θα πήγαιναν καλά, αν τα πράγματα έμεναν ως είχαν. Όμως, ένα βράδυ κάποιος τούς χτυπάει την πόρτα. Είναι ο πραγματικός πατέρας του Μπορίς, ο μεγάλος αδερφός του Φουλζάνς, ο Ντανιέλ, απ’ τον οποίο έχουν να ακούσουν νέα εδώ και πάνω από δύο χρόνια. Αφότου είχε πάει τον γιο του στο αεροδρόμιο, εκείνος είχε βάλει πλώρη για την Ευρώπη με ενδιάμεσο σταθμό τη Βόρεια Αφρική. Ο αιφνίδιος ερχομός του έρχεται να διασαλεύσει την εύθραυστη ισορροπία του μικρού οικογενειακού τους πυρήνα. Στο βιβλίο, παρακολουθούμε λοιπόν τις περιπέτειες του Μπορίς, ο οποίος καλείται να ζήσει κρατώντας το μυστικό για τις δύο πατρικές του φιγούρες, που συγκρούονται με διάφορους τρόπους, και την ίδια στιγμή ανακαλύπτει τον έρωτα έπειτα από μια σχολική εκδρομή στο Μουσείο Ορσαί και τη γνωριμία του με μια κοπέλα από πλούσια συνοικία του Παρισιού. Μυθιστόρημα μαθητείας, αισθηματικό μυθιστόρημα για τον εφηβικό έρωτα, κοινωνικό χρονικό με αισθητή την παρουσία του χιούμορ, το Με δύο μπαμπάδες συγκεντρώνει σε ισόποσες δόσεις όλα τα παραπάνω στοιχεία, εντάσσοντάς τα σε ένα πρωτότυπο και δυναμικό σύνολο που τα συνθέτει και συγχρόνως τα υπερβαίνει.

Όλοι μαζί είμαστε ισχυρότεροι από όποιο εμείς. Αυτό το «ισχυρότεροι» πρέπει να φανταστούμε. Αυτό είναι που πρέπει να προτάξουμε.
Η παραπάνω ιδέα κινητοποίησε τους συγγραφείς του βιβλίου να σταθούν στο πλευρό των μεταναστών, δημιουργώντας ένα συλλογικό έργο με επίκεντρο την
αδελφοσύνη ως απαραίτητη προϋπόθεση για να αναπτύξουμε όλοι μαζί σχέσεις αλληλεγγύης και αλτρουϊσμού. Η έννοια της αδελφοσύνης, ως αρχής άρρηκτα δεμένης με την ελευθερία, την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, διαπνέει το βιβλίο. Τριάντα καταξιωμένοι συγγραφείς και καλλιτέχνες από διάφορες χώρες παρουσιάζουν έργα τους για τη μετανάστευση. Μεταξύ αυτών, γράφουν ο Ζαν-Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, 2008), ο Μαροκινός συγγραφέας Ταχάρ Μπεν Τζελούν (βραβείο Goncourt 1987), η νεαρή συγγραφέας Καουτέρ Αντιμί (βραβείο Renaudot 2017), ο Λοράν Γκοντέ (βραβείο Goncourt 2004), η Κριστίν Τομπιρά, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και συγγραφέας, και ο ιστορικός Πασκάλ Μπλανσάρ. Ψηφίδες μνήμης για εξορίες, μετακινήσεις, διαλυμένες οικογένειες, προδομένες ή ευοδωμένες ελπίδες, απρόσμενες συναντήσεις. Κείμενα γραμμένα με ευαισθησία, σεβασμό, χιούμορ και ποιητικότητα, ακόμη και όταν, λόγου χάρη, όλες οι λέξεις ξένης προέλευσης εγκαταλείπουν το λεξικό, διαμαρτυρόμενες για τη μοίρα των μεταναστών… Ιστορίες με επίκεντρο τη σύγκρουση των πολιτισμών, όπως αυτή εκδηλώνεται στις μεταναστευτικές ροές και στην εξορία. Κείμενα που καταγράφουν βήμα βήμα τον καθημερινό αγώνα των μεταναστών να επιβιώσουν, να ενταχθούν στις κοινωνικές και οικονομικές δομές και να ενσωματωθούν στο νέο τους περιβάλλον.